De lege plek mocht niet blijven..

De lege plek is weg...

De Watou kubus is gesloopt (november 2010)


Slopers aan het werk. Het Watouplein is minder bijzonder geworden	Het gedicht (zie hieronder) bestaat letterlijk en figuurlijk niet meer..

Hier richten we een monument op voor deze kubus, hij mag niet vergeten worden.


2001: een nieuwe betonnen kubus met zicht op de kerktoren. Thema Watou 2001: Een lege plek om te blijven, opgehangen aan onderstaand gedicht van Rutger Kopland: Ga nu maar liggen liefste in de tuin, de lege plekken in het hoge gras, ik heb altijd gewild dat ik dat was, een lege plek voor iemand, om te blijven Rutger Kopland	2010: dezelfde kubus, nu van opzij, met de ingang. Niet onderhouden, verweerd en vies. Sinds 2003 stond er een ander, speciaal voor de kubus gemaakt gedicht van Rutger Kopland op: De tafel en het raam iemand is gaan zitten aan de tafel en langzaam gebeurt het langzaam verdwijnt hij uit zijn gedachten gaat hij vergeten de tafel is leeg en het is alsof de leegte in hem binnendringt hem vervult langzaam gaat hij met zijn ogen tegen de muur omhoog naar het raam naar het uitspansel over het dorp ziet hij de vogels van de hemel hoe zij dwalen rond de toren van de kerk en de wolken hoe zij voorbijwaaien denkt hij ik ben alles wat ik zie (zie de tekst op de kubus in afbraak hieronder)

Hoe zit dat eigenlijk met die kubus?

10 Jaar heeft hij kunnen volmaken. 10 jaar vulde de lege plek Watou. Als een rots in de branding werd de Watou Poëziezomer steeds maar weer ondersteund en overeind gehouden door deze kubus. De dorpelingen vonden het wel erg leeg, gaandeweg kreeg de rots meer kritiek. Kritiek die hij/zij niet verdiende. Toegegeven, van buiten won hij de schoonheidsprijs niet, maar zit de echte schoonheid niet altijd van binnen? Zo ook hier! Binnen in de leegte was er via een briljante uitsparing een hemels uitzicht. Het maakte je stil, daar in die lege plek. De kubus groeide uit tot een 'kwestie' met voor- en tegenstanders (zie hieronder: 'De kwestie'). Er kwam ook al snel een slot op. Het schijnt dat de jongeren van het dorp er s'avonds dingen deden die niet mochten. Ieder jaar weer waren er plannen van de gemeente Poperinge om de kubus te slopen, steeds ging het niet door. Toen de burgemeester van Antwerpen bij de opening van de 25e Poëziezomer zei dat als de kubus weg moest uit Watou, Antwerpen die graag zou overnemen, was dat mogelijk een reden die toch maar even te laten staan!

Wie is de kubus architect?

Stéphane Beel heeft de kubus ontworpen. Deze Brugs- Gentse architect is een Europese top architect. Naast de kubus heeft hij nog een link met Watou: hij heeft het Roger Raveel museum in Machelen-Zulte onworpen. Zie de foto hieronder en de gelijkenis met de kubus. Maar wie goed kijkt ziet meer: Het standbeeld van Hugo CLaus dat in Watou staat is ontworpen door Roger Raveel en staat blijkbaar ook daar. Roger Raveel heeft meer achtergelaten in Watou (de muurschildering).

Verder ontwierp Stéphane ook het Museum van Leuven. Zie het gebouw in de typische Beel architectuur. Klik hier.

Roger Raveel museum

Een bijdrage op een blogspot, 2007

De betonnen kubus van Stéphane Beel is een ‘tijdelijke’ architecturale ingreep die nog steeds met zijn provocerende nutteloosheid de Watouse boeren- en middenstandersgemeenschap wijst op het feit dat er behalve de logica van markt, kerk en neringdoenerij ook nog een andere manier bestaat om tegen de wereld aan te kijken. Op een van de binnenwanden van de constructie heeft een vandaal ‘Watou sucks’ gespoten. De Poperingse gemeentearbeiders ondernamen een poging om deze beschadiging te verwijderen. Maar het blijft een kras, een inscriptie, een spoor – een van de vele die van Watou een palimpsest maken.

Blogspot Pascal digital, 2007

De kwestie

Sinds vijf jaar staat midden op de Grote Markt van Watou een kubus van betonnen platen, ontworpen door architect Stéphane Beel. Op de zijkant ervan is een gedicht van Rutger Kopland aangebracht: Een lege plek om te blijven. Dat was ook het motto van de Poëziezomer van 2000.

In één wand is een rechthoek uitgespaard, die een omkaderd uitzicht op de kerk biedt. Die kubus is omstreden. Hij wordt als openbaar toilet gebruikt, er zijn condooms in aangetroffen. Als er geen festival is, is de toegang met een deur afgesloten. Na de zomer moet hij weg, zoals afgesproken, is het standpunt van schepen van cultuur Dejaegher. Christiaan en Carin Vermeulen van slagerij Vermeulen, die de hele dag op de kubus uitkijken, denken er anders over. 'Wij werken altijd, en gunnen ons geen tijd. Maar stap binnen in de kubus en je weet niet wat je ziet. Wauw, is dit mijn dorp, is dit mijn kerk.' Bernadette Claus -DeConinck van de brouwerij vindt juist dat de kubus helemaal niet past bij de negentiende-eeuwse omgeving. Maar pastoor Lepee is mild. 'Van buiten is het niet veel bijzonders. Maar nooit eerder heb ik mijn kerk zo mooi gezien.'

Uit de De Volkskrant recensie van 2005